مهاتیر محمد

موز فروشی که کشورش را متحول کرد!

در کشوری با مساحت ۳۲۰ هزار کیلومترمربع و جمعیتی بالغ بر ۲۷ میلیون نفر، واقع در جنوب غرب آسیا که شغل اکثر مردمانش کشاورزی در مزارع موز، آناناس و کائوچو و یا صید ماهی بوده و تا قبل از سال ۱۹۸۱ اکثراً در روستاها و جنگل‌ها و در پایین‌ترین سطح امکانات زندگی می‌کردند و درآمد سرانه هر نفر کمتر از ۱۰۰ دلار بود
و مناقشات و جنگ‌های مذهبی ناشی از وجود ۱۸ دین و مذهب و نژاد کشور را به شدت ناامن نموده بود خداوند شخصی را به عنوان هدیه برایشان فرستاد که کسی نبود به جز مهاتیر محمد که تمام دنیا او را با این نام می‌شناسند و به او احترام می‌گذارند.
مهاتیر کوچک‌ترین عضو خانواده ۱۱ نفره‌ای بود که شغل معلمی پدرش تکافوی برآوردن آرزوی پسرش مهاتیر جهت خریدن دوچرخه برای رفت‌وآمد به دبیرستان را نمی‌کرد. مهاتیر شروع به فروختن موز در خیابان بعد از اتمام اوقات مدرسه نمود. مهاتیر پس از اتمام دبیرستان وارد دانشگاه پزشکی کشور همسایه سنگاپور شده و همزمان مسئولیت اتحادیه دانشجویان مسلمان آن دانشگاه را بر عهده گرفت.
سال ۱۹۵۳ پس از فارغ‌التحصیلی به کشورش بازگشت و به عنوان پزشک جراح به استخدام نیروهای انگلیسی که کشورش را اشغال کرده بودند درآمد؛ پس از خروج نیروهای انگلیسی و در سال ۱۹۵۷ با افتتاح مطبی شروع به طبابت نموده و نیمی از وقتش را صرف معالجه رایگان افراد فقیر نمود. در سال ۱۹۶۴ به مدت ۵ سال به عنوان نماینده در مجلس ملی فعالیت نمود و در سال ۱۹۷۰ کتاب معروف خود بنام “آینده اقتصادی مالزی” را به رشته تحریر درآورد که همین کتاب بعدها پایه و اساس تفکرات آن مرد جهت تحول اقتصادی کشورش گردید . به هر حال مهاتیر در سال ۱۹۷۴ به عنوان سناتور وارد مجلس سنا و در سال ۱۹۷۵ به عنوان وزیر آموزش و پرورش و سپس نیابت نخست‌وزیر و بالأخره در سال ۱۹۸۱ به سمت نخست‌وزیری نائل گردید .
ولی پرسش اساسی این است که آن جراح مالزیایی چه کاری انجام داد ؟ !
اول: نقشه آینده مالزی را ترسیم نمود و اولویت‌ها ، اهداف و نتایجی را که می‌بایست در طی مدت ۱۰ سال و بعد ۲۰ سال و نهایتاً تا سال ۲۰۲۰ به آن‌ها دست یابند را مشخص نمود .
دوم: تصمیم گرفت که آموزش همگانی و تحقیقات علمی اولین اولویت و در رأس برنامه‌ها قرار گیرند، به نحوی که بیش‌ترین میزان بودجه و اعتبار را برای آموزش همگانی و کسب مهارت‌های فنی ریشه‌کنی بی‌سوادی و از همه مهم‌تر آموزش زبان انگلیسی و تحقیقات علمی اختصاص داد. مهاتیر در همان سال‌‌ها هزاران نفر از دانشجویان را با پرداخت بورسیه به بهترین دانشگاه‌های جهان اعزام نمود .
سوم: استراتژی و برنامه‌های خود را به صورت کاملاً شفاف و با صداقت با مردم کشورش در میان گذاشت، آنان را با نظام مالیاتی جدید که مسیر کشور را به سوی انقلاب اقتصادی هموار می‌کرد آشنا نمود و از همه مهم‌تر از مردم دست یاری طلبید. مردم نیز چون او را صادق دیدند باورش کردند و همراه و دنباله رو گردیدند بنابراین در اولین سال اقدام به کاشت یک میلیون اصله درخت روغنی نمودند که همین امر طی تنها دو سال مالزی را به عنوان بزرگ‌ترین و اولین کشور تولیدکننده و صادرکننده روغن درختی به دنیا معرفی نمود .
مهاتیر تصمیم گرفت صنعت جهانگردی مالزی را طی ۱۰ سال به درآمد ۲۰ میلیارد دلاری در عوض درآمد ۹۰۰ میلیونی سال ۸۱ برساند این در حالی است که درآمد حال و حاضر مالزی از صنعت جهانگردی ۳۴ میلیارد هست وی برای رسیدن به این هدف پادگان‌های نظامی ژاپنی را که از ساله‌ای جنگ جهانی دوم در کشور مالزی باقی‌مانده بودند را به مناطق جهانگردی شامل انواع بازی‌های تفریحی ، ورزشی و فرهنگی تبدیل نمود تا مالزی مرکزی جهانی برای برگزاری مسابقات بین‌المللی اتومبیل‌رانی ، اسب‌سواری و بازی‌های آبی تبدیل گردد او همچنین کوالالامپور را مقر اصلی کنفدراسیون فوتبال آسیا قرارداد. مالزی در سال ۱۹۹۶ با رشدی معادل ۴۶ % نسبت به سال‌های قبل از آن در زمینه صنعت برق و الکترونیک خود را به عنوان یکی از صادرکنندگان لوازم برقی و الکترونیکی به دنیا معرفی نماید. مهاتیر محمد با وضع قوانین شفاف و ضوابط مشخص درهای اقتصادی کشور را به سوی سرمایه‌گذاران خارجی گشود و با تأسیس شرکت عظیم پتروناس در برج‌های دوقلوی کوالالامپور بازار بورسی با یک میلیون دلار معامله در روز پایه‌ریزی نمود .
تأسیس بزرگ‌ترین دانشگاه اسلامی دنیا گامی دیگر جهت جذب نخبگان علمی داخلی و خارجی از تمام نقاط دنیا علی‌الخصوص کشورهای اسلامی بود وی توانست با تأسیس پایتخت اداری جدید بنام پاتوراجایا با دو میلیون نفر جمعیت در کنار پایتخت تجاری کوالالامپور هم از نظر سیاحتی و هم تقسیم کار و با تأسیس دو فرودگاه جدید و مدرن و ده‌ها جاده و اتوبان سریع‌السیر رفت‌وآمد جهانگردان و سرمایه‌گذارانی که از کشورهای چین هند و حاشیه خلیج‌فارس و باقی نقاط دنیا با آن کشور سفر می‌کردند را تسهیل بخشید .
به طور خلاصه باید گفت مهاتیر محمد طی مدت ۲۱ سال یعنی از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۳ موفق گردید کشوری فقیر با درآمد سرانه ۱۰۰ دلار را به کشوری توسعه‌یافته با درآمد سرانه ۱۶۰۰ دلار در سال و میزان سرمایه‌گذاری را از ۳ میلیارد به ۹۸ میلیارد دلار و میزان صادرات را به رقم قابل‌توجه ۲۰۰ میلیارد دلار برساند. مهاتیر محمد در سال ۲۰۰۳ بااراده شخصی تصمیم به کناره‌گیری از قدرت و سپردن زمام امور کشور به نیروهای جوان و تازه‌نفس گرفت. علیرغم درخواست مردم کشورش مبنی بر ماندن بر مسند قدرت، او تصمیم خود را گرفته بود و بدون اینکه بخواهد فردی از افراد خانواده‌اش را به قدرت برساند و یا حکومت را موروثی کند به طور کلی از دنیای سیاست کناره‌گیری نمود تا جانشینان او بتوانند آرزوی طراحی‌شده او بنام مالزی بیست… بیست … یا مالزی در ۲۰۲۰ را که در آن مالزی به عنوان چهارمین قدرت اقتصادی آسیا پس از ژاپن – چین – و کره تبدیل گردد را به واقعیت تبدیل نمایند.
مهاتیر در نهضت اقتصادی خویش هیچ‌گاه منتظر کمک‌های آمریکا و کشورهای اروپایی نماند بلکه توکل او ابتدا بر قدرت لایزال الهی سپس بر اراده و پشتکار خود و از همه مهم‌تر عزم و اراده و حمایت مردم کشورش قرار داشت.

منبع: کتاب سرگذشت جذاب کارآفرینان بزرگ دنیا – سعید گل محمدی – صابر خطیری

[ml-adverts location=bottom-articles]

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *