استارت آپ مامان پز

مامان‌پز استارت‌آپی است که کسب و کار را از آشپزخانه شروع می‌کند

«مامان‌پز یک سایت آنلاین توزیع خدمات غذاست که دست‌پخت مادران واقعی را در تهران به مشتریانی که غذای خانگی را به کنسرو و غذاهای بسته‌بندی ترجیح می‌دهند، ارائه می‌کند. روزانه حدود ۲۰۰ نفر از خدمات این سایت بهره می‌برند. مانند غذای سنتی و محبوب «لوبیاپلو با دست‌پخت مامان مریم» که ترکیبی از برنج، لوبیاسبز، گوشت ریزشده، گوجه و زعفران است و حدود دو یورو قیمت دارد.» این نوشته بخشی از مطلبی است که روزنامه گاردین در مورد استارت‌آپ مامان‌پز نوشته است؛ استارت‌آپی که با ایده جالب توجهش اکنون به ثبات تجاری دست یافته و ایده‌ای را که به نظر بسیاری به دلیل مشکلات موجود در فضای کسب و کار غذا در ایران ناممکن یا بسیار دشوار بود، اجرایی کرده است. مامان‌پز در یک خانه قدیمی کوچک دوطبقه دیوار به دیوار دانشگاه صنعتی شریف در غرب تهران مشغول به فعالیت است و کارکنان آن چند جوان هستند که تمام مسئولیت‌ها را کنار هم بر عهده گرفته‌اند و کار پیدا کردن آشپزها که به عنوان «مامان» شناخته می‌شوند و ساماندهی پیک‌های موتوری و کنترل کیفیت خدمات را انجام می‌دهند.

مامان‌پز
زمینه کاری: عرضه‌کننده غذای خانگی
مدیرعامل: تبسم لطیفی
نیروی انسانی: ۱۲
سال تاسیس: ۱۳۹۲

ماجرا از یک استارت‌آپ ویکند شروع شد؛ استارت‌آپ ویکندی که یکی از شرکت‌کنندگانش دختر دانشجوی شهرستانی‌ای است که برای دانستن بیشتر در این رویداد شرکت کرده و چیز زیادی از چند و چون کار استارت‌آپ‌ها نمی‌داند. تبسم لطیفی به همراه مهدی مسکین در این همایش شرکت می‌کند و از میان چند ایده‌ای که در سر دارد یکی را که به نظرش بهتر و ممکن‌تر می‌رسد، برای ارائه انتخاب می‌کند. ایده او این است که غذای خانگی واقعی را به دست مشتریان تهرانی برساند. نتیجه این استارت‌آپ و کمک و همفکری دوستان جوان، این می‌شود که اکنون او در چند منطقه تهران غذای دست‌پخت خانگی را برای مشتریان می‌فرستد و برای زنان هنرمند خانه‌دار شغل ایجاد کرده است.
لطیفی متولد و بزرگ‌شده خرم‌آباد است که چند سال پیش برای تحصیل در مقطع لیسانس در رشته برق دانشگاه شریف به تهران آمده و در مقطع فوق لیسانس رشته MBA را انتخاب کرده است. در آن زمان او به همراه خواهرش در یک خانه زندگی می‌کردند و یکی از مشکلات عمده او این بود که معمولاً برای نهار هر روز مجبور بوده به رستوران برود و غذای خانگی برای او در دسترس نبوده است. البته رستوران‌های زیادی هستند که غذای خانگی عرضه می‌کنند اما اینکه غذای شما توسط یک مادر در منزل پخته شود و طعم غذای خانگی واقعی را داشته باشد، چیزی نبود که بشود خرید. در واقع همه این غذاها تجاری و رستورانی بودند و نمی‌شد آنها را غذای خانگی واقعی دانست. لطیفی فکر می‌کند چرا راهی برای ارتباط دادن کسانی که غذای خانگی خوب درست می‌کنند با مشتریان این غذاها نیست؟
همین ایده باعث شد تبسم با الهام گرفتن از این جریان که مهدی یکی از مربیان استارت‌آپ ویکند است و نمی‌خواهد خودش هم آخر هفته خانه‌نشین باشد، طرحی را به سومین استارت‌آپ ویکند تهران ارائه کند و برنده جایزه نخست هم بشود. در همان ابتدای کار اعضای تیم یکی‌یکی جدا می‌شوند و خود تبسم لطیفی به تنهایی کار را به دست می‌گیرد. او از همان ابتدا هم به صنعت غذا علاقه‌مند بوده و یکی از آرزوهایش این بوده که کافه‌ای برای خودش داشته باشد. اما می‌داند کار کافه خسته‌کننده و هرروزه خواهد شد و او مثل تمام استارت‌آپ‌های دیگر از کار روتین و روزمره بیزار است. طی همان زمان در یکی از زیرمجموعه‌های هلدینگ بزرگ فناوری مشغول کار بود اما مترصد یک شغل هیجان‌انگیزتر برای خود بود. سرانجام در ۱۱ اردیبهشت سال ۹۲ درست مصادف با روز مادر در ایران، سایت مامان‌پز برای اولین بار بارگذاری شد.
شاید در ابتدای کار، گروهی که استارت‌آپ را برنده شده بود انسجام کافی نداشت و افرادی که به اندازه کافی علاقه‌مند و پیگیر باشند، زیاد نبودند. عده‌ای نیز به دلیل نیاز مالی و بازده نبودن استارت‌آپ در آن زمان شرایط ادامه دادن کار را نداشتند. همین مساله باعث شد اعضای گروه به تدریج یکی‌یکی جدا شوند و خود تبسم به تنهایی کار کند. او با جذب سرمایه‌گذار، دفتر کار خود را در یکی از اتاق‌های آن شرکت تشکیل داد و اوایل کار به تنهایی به حدود ۳۰ مشتری غذا ارائه کرد. لطیفی معتقد است در یک سالی که تجربه به راه‌ انداختن استارت‌آپ را کسب کرده تا قبل از درآمدزا شدن ایده به این نتیجه رسیده است که نمی‌توان از این مرحله جهش کرد و باید یک «فاز یک» وجود داشته باشد. او هنوز مامان‌پز را در مرحله فاز یک می‌بیند و فکر می‌کند هنوز راه زیادی پیش روی آنهاست.

بنیان گذار مامان پز، یک کارآفرین تمام عیار و شیفته کارش است.

در جست‌وجوی «مامان»

ساز و کار تهیه غذا تا رسیدن آن به دست مشتری در مامان‌پز رویه سهل و ممتنعی دارد. زنان عموماً‌ خانه‌داری که دست‌پخت خوبی دارند نمونه غذاهای خود را برای مامان‌پز می‌فرستند. مسئولان مامان‌پز پس از کنترل کیفیت و چشیدن طعم غذا و بررسی فاکتورهای مورد نظرشان صلاحیت فرد مورد نظر را تایید می‌کنند. یافتن این افراد مهم‌ترین چالش مامان‌پز است. بیشتر مامان‌ها میانسال و خانه‌دار هستند اما در میان‌شان زنان جوان‌تر هم حضور دارند که غذاهای خوبی آماده می‌کنند. اما اکثر غذاهای پرطرفدار دست‌پخت زنان جاافتاده‌تر است. اینکه چرا مشخصاً به این آشپزها مامان گفته می‌شود به این دلیل است که اکثر این آشپزها زنان خانه‌دار و مادر هستند و هیچ مردی برای همکاری با مامان‌پز پذیرفته نمی‌شود. مامان‌پزی‌ها معتقدند مردانی که آشپزی را تا این حد خوب بلدند به طور حتم در این حرفه شاغلند یا وقت اینکه با مامان‌پز همکاری کنند را ندارند. بنابراین به طور خودبه‌خود تمام آشپزها زن یا همان «مامان» هستند.
مریم واعظ مسئول ارتباط با این آشپزهای خانگی می‌گوید:«یافتن افرادی که بتوانند کیفیت مورد نظر ما را تامین کنند، بسیار دشوار است. روزانه چند نفر برای ما نمونه غذا می‌فرستند اما ما در هفته شاید فقط یک نفر را بپذیریم. سیستم انتخاب ما بسیار سختگیرانه است چون مشتریان‌مان بسیار سختگیر هستند. آنها کیفیت غذاهای رستوران‌هایی را که به صورت صنعتی و حرفه‌ای غذا تهیه می‌کنند، نمی‌پسندند و دنبال طعم خاص و آشنای غذای خانگی می‌گردند. راضی نگه داشتن آنها کار آسانی نیست. خیلی از کسانی که برای ما نمونه می‌فرستند دست‌پخت خوبی دارند حتی شاید از مادران خود ما هم بهتر غذا بپزند اما گاهی به دلایلی مجبوریم آنها را رد کنیم.» البته اگر غذاها ایراد قابل رفعی داشته باشند تذکرات لازم داده‌ می‌شود و نمونه جدید گرفته می‌شود. اما حقیقت این است که درصد زیادی از متقاضیان در مرحله تست غذا رد می‌شوند. مامان‌پزی‌ها می‌گویند می‌دانند مامان‌های زیادی وجود دارند که می‌شود از آنها کمک گرفت اما هنوز همه را نمی‌شناسند و راه زیادی در پیش دارند.
برای سفارش غذا باید یک روز قبل فهرست غذای روز بعد را دریافت کنید و سفارش خود را ثبت کنید. از مشتریان با ورود به سایت مامان‌پز خواسته می‌شود شماره تلفن خود را وارد کنند تا با آنها تماس گرفته شود و توضیحات لازم ارائه شود. سپس فهرست غذاهای فردا که در منطقه مشتری ارائه می‌شود از طریق پیامک یا ایمیل ارسال می‌شود. مشتری با انتخاب غذا و تعداد مورد نظر در سیستم ثبت می‌شود و روز بعد بین ساعت ۱۲ تا یک بعدازظهر غذا را دریافت و هزینه را همان‌جا به پیک پرداخت می‌کند.
نکته اینجاست که مشتریان نمی‌توانند غذای مامان‌های مورد نظرشان را از مناطق دیگر سفارش بدهند و باید از محدوده خودشان انتخاب کنند. در بسیاری از مناطق هم اصلاً سرویس‌دهی وجود ندارد چون آشپز در آن منطقه نیست یا قیمت‌هایی که مامان‌ها ارائه می‌دهند بالاتر از حد معمول است. اما مامان‌پز گاهی از آن مناطق هم سفارشاتی دارد که حاضر می‌شوند هزینه آژانس را بپردازند و غذای خانگی تحویل بگیرند.

مامان پز

باب میل بود

مامان‌پز ظرف‌های مخصوص را در اختیار آشپزها می‌گذارد و از کیفیت مواد اولیه مطمئن می‌شود. اما کنترل کردن کیفیت غذایی که به دست مشتری می‌رسد هم مساله‌ای بسیار حائز اهمیت است. همه مامان‌ها موظف هستند غذا را با همان کیفیتی که برای نمونه ارائه کرده‌اند، به ‌پیک‌ها تحویل دهند. چند ساعت پس از تحویل غذا پیامک حاوی نظرخواهی برای مشتریان ارسال می‌شود. همچنین مشتری‌ها می‌توانند با ایمیل نیز نظرشان را به مامان‌پزی‌ها انتقال بدهند.
اگر چند مشتری مختلف از کیفیت یک غذا راضی نباشند به آشپز مورد نظر تذکر داده می‌شود و در صورت تکرار، همکاری او با مامان‌پز تعلیق یا قطع می‌شود. البته تذکر دادن به مامان‌‌ها دوستانه و دلجویانه است و تلاش بر این است که موجبات رنجش افراد فراهم نشود. خود مامان‌ها هر روز میانگین امتیازات را دریافت می‌کنند و همه آنها بسیار علاقه‌مند هستند که بدانند امتیاز غذایشان در آن روز چند بوده است. لطیفی می‌گوید:«خانم‌هایی که با ما همکاری می‌کنند بسیار هنرمند و علاقه‌مند به کارشان هستند و ما از این بابت نگرانی نداریم. معمولاً همه از غذاهای مامان‌ها راضی هستند و این مایه خوشحالی ماست چراکه مشتریان ما واقعاً سختگیرند؛ یکی از مشتریان ما حتی یک دانه برنج هندی را هم در غذا تشخیص می‌دهد و اعتراض می‌کند!»
مامان‌هایی که با مامان‌پز کار می‌کنند حتماً باید منظم و خوش‌قول باشند. آنها از یک هفته قبل برنامه غذایی را می‌دانند و اگر به هر دلیل توانایی همکاری نداشته باشند از قبل به مسئولان مامان‌پز اطلاع می‌دهند. خیلی از آنها حتی در مواردی که ضروری بوده، نیمه‌شب اطلاع داده‌اند که نمی‌توانند غذای فردا را تهیه کنند تا به اصطلاح، دست مامان‌پزی در پوست گردو نماند. در برنامه‌ریزی منو غذاها تنوع غذایی در نظر گرفته می‌شود و یک غذای برنجی، غذاهایی که معمولاً با نان خورده می‌شوند، غذاهای با گوشت یا مرغ و غذای فرنگی در فهرست غذاهای روزانه گنجانده می‌شود. جالب است بدانید غذاهای بعضی مامان‌ها به نام آنها معروف است و هر روز تقاضای زیادی برای آنها وجود دارد اما برای بسیاری به دلیل ساکن نبودن در منطقه قابل دسترس نیست. برای سفارش غذا محدودیتی در تعداد هم وجود ندارد؛ شما می‌توانید یک عدد غذا هم سفارش بدهید. مامان‌پزی‌ها امیدوارند بتوانند در آینده نزدیک امکان سفارش غذا در لحظه را نیز فراهم آورند و تعداد مامان بیشتری را در تمام نقاط تهران پیدا کنند. باید دید قدم بعدی برای این استارت‌آپ خوش‌فکر و سخت‌کوش چیست؟

تصاویر بیشتر: مامان پز

منبع: ماهنامه پیوست

ارسال نظر به کارآفرین برتر

3 پاسخ
  1. ابوذر روشن سروستانی says:

    سلام و خدا قوت به دست اندرکاران سایت مامان پز امیدوارم که یه روزی در تمام ایران مشغول فعالیت بشید و برای تمام ایران مامان پز داشته باشید.

    پاسخ دادن

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *